Ανεβαίνεις στο τρενάκι με ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι, γεμάτος ενέργεια και προσδοκίες. “Αυτό είναι το ταξίδι της επιτυχίας”, λες στον εαυτό σου. Ο ήχος της αλυσίδας σε ανεβάζει σιγά-σιγά. Κάθε “κλικ” είναι ένα νέο project, ένα “μπράβο” από το αφεντικό, ένα like στο Instagram. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο πιο πολύ θες να φτάσεις στην κορυφή.
Και τότε ,χωρίς προειδοποίηση, η βουτιά!
Ξαφνικά, όλα κινούνται γρήγορα, πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχεις. Ο καφές δεν φτάνει, οι νύχτες μικραίνουν, οι μέρες μπερδεύονται. Δεν βλέπεις πια τη θέα, μόνο τη στροφή που έρχεται. Η καρδιά σου τρέχει πιο γρήγορα από το μυαλό σου. Το “πρέπει” γίνεται ο μηχανισμός που σε κρατά δεμένο στο κάθισμα, ενώ το “θέλω” εξαφανίζεται κάπου ανάμεσα στις στροφές.
Οι άλλοι σου φωνάζουν “κράτα γερά”, αλλά εσύ δεν νιώθεις πια τα χέρια σου.
Μέχρι που το τρενάκι σταματά. Δεν ξέρεις αν τελείωσε η διαδρομή ή αν απλώς έσβησε το ρεύμα. Δεν φωνάζεις πια ,μόνο ανασαίνεις βαριά. Εκεί, ανάμεσα στη σιωπή και το μεταλλικό τρίξιμο, συνειδητοποιείς πως το πιο δύσκολο δεν είναι να φρενάρεις, αλλά να μάθεις να κατεβαίνεις.
Και τότε, κοιτάς πίσω.
Όχι για να μετανιώσεις, αλλά για να θυμηθείς ότι ακόμα κι ένα τρενάκι χρειάζεται συντήρηση πριν ξαναμπεί στις ράγες.
